ببخشيد، یک سكه دوزاری داريد؟ میخواهم به گذشته ها زنگ بزنم! به آن روزهای دور... به دل های بزرگ به محل كار پدرم به جوانی مادرم به کوچه هاى كودكى به هم بازيهاى بچگى میخواهم زنگ بزنم به دوچرخۀ خسته ام به مسیر مدرسه ام که خنده های مرا فراموش کرده به نیمکت های پر از یادگاری به زنگ هاى تفريح مدرسه به زمستانی که با زمین قهر نبود به بخارى نفتى که همۀ ما رابا عشق دور هم جمع میکرد میدانم آن خاطره ه

این روزها سنگینی افکارم بدجور سرم را به درد آورده وزن این افکار بیشتر از توان این روزها ، دقایق و ثانیه هایی که هر کدام انتظار حکم قاضی را دارند و ... منتظر اعتراف گرفتن ...! ولی غافل از این که نیاز به کشیش دارم که وقتی اعتراف می کنم ، بگوید بخشیده شدی که بخشیده شدن هم این روزها برایم کافی نیست ...! خیلی سخته به ایستگاه آخر برسی و از اعماق وجودت نبودن را طلب کنی بخواهی برای وجدان خواب آلوده و

به سرم زد يك شب ناشناس امتحانش كنم بازی خطرناكى بود اما به ريسكش ميارزيد سلام سلام...شما؟ یک غريبه خدا خدا ميكردم كه ديگر پيامى نگيرم آخه قرارمان اين بود كه ناشناسى وارد حريممان نشود ميشه خودتونو معرفى كنيد؟ نوشتمو نوشت ساعتها برايم گفت از تنهايى هایش از گذشته اش كه پاک بود از آدمها ناليد از عشقهاى امروزى گفت منتظر است يك عشق واقعی سر راهش قرار گيرد... با شماره ى خودم پيغام دادم جواب نداد برای غر

نوشته شده در چهارشنبه هشتم شهریور ۱۳۹۶ساعت 3:0 توسط Ahad Rostami|